Sterren tellen doen we ‘s nachts wel

Globe Group zussen met een goed verhaal blog reviews Sterren tellen doen we ‘s nachts wel Het blijft toch een bijzonder systeem: tien goede reviews lezen lekker weg, maar zet er één ster tussen en precies dáár blijft je oog op hangen. En wat doen wij dan? Waarschijnlijk wat veel ondernemers doen: nog een keer lezen, elkaar aankijken, nóg een keer lezen en proberen te achterhalen wat er is gebeurd. Eén ster is tenslotte maar één ster, maar hij weet zich wel behoorlijk goed belangrijk te maken. Natuurlijk nemen we zo’n review serieus, want als iemand niet tevreden is, willen we weten waarom en vooral ook wat we de volgende keer beter kunnen doen. Alleen werkt een beoordeling in ons vak soms nét even anders, omdat onze collega’s beslissingen moeten nemen waar niet iedereen op dat moment blij van wordt. Iemand aanspreken, een grens stellen of vertellen dat de avond er toch echt op zit bijvoorbeeld, terwijl dat meestal precies gebeurt op het moment dat diegene daar zelf heel anders over denkt. De kans dat er daarna onderweg naar huis wordt gedacht ‘Wat professioneel opgelost, daar ga ik eens vijf sterren voor achterlaten’ is, laten we zeggen, niet enorm. De volgende ochtend staat er misschien één ster op Google, maar daar staat niet automatisch bij wat eraan voorafging, waarom onze collega ingreep en wat er op dat moment nodig was. Google krijgt de ster, maar zelden het hele verhaal. En dus willen wij weten wat dat verhaal wél was, want soms moeten we gewoon concluderen dat iets beter had gekund en dan zijn wij de eersten die vinden dat we daar iets mee moeten. Maar soms deed een collega precies wat er van hem of haar verwacht werd en was degene aan de andere kant daar simpelweg niet blij mee. Andersom werkt het trouwens net zo goed, want een goede ervaring eindigt lang niet altijd met vijf sterren op Google. Een opdrachtgever bij wie alles goed is verlopen, belt misschien gewoon opnieuw en een samenwerking die prettig loopt, gaat het jaar daarna met veel vertrouwen verder. Daar zijn we misschien nog wel trotser op, juist omdat je het niet terugziet in een rij sterren maar in opdrachtgevers die ervoor kiezen om met ons te blijven samenwerken. Onze samenwerking met Huntenpop is daar een mooi voorbeeld van en eerlijk gezegd worden we van zulke langdurige samenwerkingen gewoon heel blij. Misschien staan we daar met het 25-jarig bestaan van Globe Group in zicht ook wat vaker bij stil. Niet dat we nu ineens samen met een doos tissues door 25 jaar Globe Group gaan bladeren, dat bewaren we nog even, maar als we terugkijken zijn het juist die langdurige relaties waar we trots op zijn. Opdrachtgevers die ons opnieuw weten te vinden, samenwerkingen die meegroeien en partners met wie je inmiddels aan een half woord genoeg hebt, omdat je door de jaren heen precies weet wat je aan elkaar hebt. Misschien is dát voor ons uiteindelijk wel de mooiste beoordeling: dat je na al die tijd nog steeds samen verder wilt. En als we het dan toch hebben over wat je door de jaren heen opbouwt: nu de scholen weer zijn begonnen, begint het bij ons blijkbaar ook weer een beetje te kriebelen, want leren en blijven ontwikkelen hoort net zo goed bij ons vak. Daarom blijven we opleiden via de ESO-opleiding, MBO Beveiliger 2 en de opleiding tot beroepsverkeersregelaar. Voor ons draait het er uiteindelijk om dat onze collega’s stevig genoeg staan om op het moment zelf de juiste afweging te maken, ook als ze daarmee niet direct kans maken op de publieksprijs. Een goede beveiliger kan tenslotte moeilijk eerst even zijn Google-score raadplegen voordat hij ingrijpt. Dus ja, die ene ster lezen we, waarschijnlijk twee keer, want zo zitten we dan ook wel weer in elkaar en als we ervan kunnen leren doen we dat. Maar we kijken ook naar wat er op locatie daadwerkelijk gebeurde, waarom een bepaalde beslissing werd genomen en vooral wat we daarvan kunnen meenemen. Want uiteindelijk vertelt één ster ons iets, maar nooit het hele verhaal. En die sterren? Die tellen we ’s nachts wel. Al slapen vijf sterren natuurlijk nog steeds nét wat lekkerder. Contact met Globe? info@globegroup.nl 0314 – 35 12 20 Laat een bericht achter… Dan nemen wij contact op!

Aftellen naar het jubileumjaar

Globe Group zussen met een goed verhaal blog Aftellen Jubileum Aftellen naar het jubileumjaar Aftellen doen we normaal gesproken alleen op oudejaarsavond. Dan staan we met een glas in onze hand iets te vroeg naar de klok te kijken, roept de één al “tien” terwijl de ander beweert dat het écht nog minstens twintig seconden duurt en ergens halverwege raken we zoals gebruikelijk de tel kwijt. Daarna wordt er geproost, worden alle groepsapps met het personeel voorzien van goede wensen en roepen we iets te enthousiast dat dit écht ons jaar gaat worden. Maar dit keer tellen we niet af naar een nieuw kalenderjaar, want er staat iets anders op ons te wachten. Over precies een half jaar bestaat Globe Group 25 jaar. Zelfs nu we het opschrijven, moeten we die zin nog een keer lezen. Vijfentwintig jaar, een kwart eeuw, al klinkt dat meteen alsof we binnenkort met een dekentje over onze knieën door vergeelde fotoalbums gaan bladeren. Dat dekentje hebben we nog even laten liggen, maar het bladeren is natuurlijk allang begonnen, digitaal weliswaar, want aan beeldmateriaal uit 25 jaar Globe Group hebben we geen gebrek. Het ene moment zie je een foto terug waarvan je direct weer weet waar die genomen is, terwijl je bij de volgende vooral denkt: waarom droegen we dit vrijwillig? Tot voor kort waren we eigenlijk helemaal niet zo bewust bezig met het jubileum. Natuurlijk wisten we dat het eraan kwam, maar tussen afspraken, telefoontjes, evenementen en alles wat op een gemiddelde werkdag voorbijvliegt, voelde 2027 nog behoorlijk ver weg. Tot iemand ineens zei: “Wacht eens even, het is nog maar een half jaar.” Vanaf dat moment was de eerste vraag natuurlijk hoe we het gaan vieren. Eén ding stond direct vast: samen met ons personeel, want zonder hen is er simpelweg geen 25 jaar Globe Group om op te proosten. Een receptie met keurige rijtjes, beleefde handdrukken en gesprekken naast een schaal bitterballen wordt het in ieder geval niet, want daar zijn wij de mensen niet voor. Onze trouwe klanten en de waardering voor het feit dat we soms al jarenlang samenwerken verdienen óók aandacht, maar dat willen we op een manier doen die echt bij ons past. Daarna begonnen onze verschillende manieren van plannen zich alweer vrij snel af te tekenen. Ilse wilde weten wat er geregeld moest worden, welke opties er liggen en wanneer we daarmee moeten beginnen, terwijl Mirjam vond dat een save the date voorlopig voldoende is. “De rest zien we dan wel,” is namelijk ook een vorm van projectmanagement, al staat die waarschijnlijk niet in veel handboeken. Over één agendapunt ontstond gelukkig geen enkele discussie: er moest tijd worden vrijgemaakt om te shoppen. Waar de één een zwak heeft voor schoenen en de ander zich opvallend snel laat overtuigen door een mooie tas, laten we een jubileum natuurlijk niet voorbijgaan zonder te zoeken naar een passende outfit. “We gaan alleen even kijken,” zeggen we dan tegen elkaar, terwijl we allebei precies weten hoe ongeloofwaardig dat klinkt. De kans dat wij na een middag winkelen thuiskomen met alleen inspiratie, is ongeveer even groot als de kans dat een evenement van begin tot eind precies volgens het eerste draaiboek verloopt. Maar tussen alle plannen, kledingopties en halve ideeën gebeurde er iets waar we vooraf eigenlijk niet zo bij hadden stilgestaan. Terwijl we vooruitkijken naar het jubileum, worden we voortdurend teruggetrokken naar het begin, omdat overal ineens herinneringen opduiken die jarenlang ergens rustig verstopt hebben gezeten. Een foto, een naam, een oude locatie of een opmerking is soms genoeg om een compleet verhaal weer naar boven te halen. We hebben het over de eerste opdrachtgevers die nog steeds ieder jaar terugkomen, waardoor je bijna vergeet hoe bijzonder zo’n lange samenwerking eigenlijk is. Over collega’s die ooit voor het eerst wat onwennig binnenstapten en inmiddels zo vertrouwd zijn dat we nauwelijks nog weten hoe Globe Group eruitzag voordat zij er waren. En over samenwerkingen die begonnen met één telefoontje, één ontmoeting of simpelweg iemand die ons een kans gaf, waarna er iets ontstond dat jarenlang bleef groeien. Vijfentwintig jaar klinkt als een mooi, rond en overzichtelijk getal, maar onderweg voelde het zelden zo. Met allebei een totaal andere opleiding en achtergrond hadden we nooit kunnen voorspellen dat wij in 2027 samen aan het roer zouden staan van een bedrijf dat een kwart eeuw bestaat. Niet alleen Globe Group maakte in die jaren een enorme ontwikkeling door, wij groeiden net zo hard mee, soms bewust en soms omdat er simpelweg geen tijd was om eerst rustig te bedenken of we er wel klaar voor waren. Globe Group begon in de evenementenbeveiliging met een kleine poule van ongeveer twintig mensen. Inmiddels bestaat ons personeelsbestand uit meer dan honderd mensen en bieden we verschillende diensten aan, waarbij veiligheid steeds de rode draad is gebleven. Die groei klinkt in één zin heel overzichtelijk, maar in werkelijkheid zat daar natuurlijk alles tussen: kansen die we met beide handen aanpakten, opdrachten die anders liepen dan gedacht en telefoontjes die vrijwel altijd kwamen op het moment dat je nét ergens anders mee bezig was. Een bedrijf groeit niet via een keurige rechte lijn, het slingert, struikelt af en toe en blijkt achteraf toch verrassend goed vooruit te zijn gekomen. We begonnen met z’n drieën op de bovenverdieping van ons ouderlijk huis in de Slangenburg, met Mirjam en haar bureau ingeklemd tussen Bennie en Ilse. Heel veel ruimte was er niet, maar plannen waren er genoeg. Inmiddels werken we vanuit een mooi pand in Zelhem, met een vol kantoor en collega’s die iedere dag zorgen dat alles blijft draaien. Alleen kunnen we het allang niet meer, en eerlijk gezegd zouden we dat ook helemaal niet meer willen. Sommige dagen gingen in die 25 jaar bijna vanzelf, terwijl andere dagen vroegen om extra koffie, geduld en onderling overleg. Soms moest een van ons tegen de ander zeggen: “Niet nu reageren, eerst even ademhalen.” Samenwerken betekent bij ons niet dat we het altijd eens zijn, maar wel dat we elkaar

Wij zijn geen tovenaars en gelukkig maar

Globe Group zussen met een goed verhaal blog Evenementen Wij zijn geen tovenaars en gelukkig maar “Globe regelt het wel.” We horen het vaker dan je misschien zou denken, soms klinkt het als een compliment, soms als een geruststelling en soms alsof wij ergens achter een scherm een geheime knop hebben waarmee we veiligheid, planning en bezetting met één druk op de knop kunnen regelen. Misschien is dat ook niet zo gek, want de meeste mensen zien vooral wat er op de dag zelf gebeurt, een evenement dat soepel draait, bezoekers die genieten van de sfeer en medewerkers die zichtbaar aanwezig zijn op de juiste momenten. Wat vaak buiten beeld blijft, is alles wat daar maanden eerder al voor in beweging is gezet. Want hoe handig dat soms ook zou zijn: wij kunnen niet toveren. We kunnen geen extra vierkante meters uit een terrein trekken als de indeling op het laatste moment verandert en we kunnen ook geen vrijwilligers uit onze mouw schudden wanneer een rooster ineens onder druk komt te staan. Net zomin kunnen we op drie plekken tegelijk aanwezig zijn als er ergens tegelijkertijd iets gebeurt, al lijkt dat soms wel de verwachting te zijn. Wat we wel kunnen en eigenlijk al bijna 25 jaar doen, is vooruitdenken. We maken plannen, rekenen scenario’s door en stellen vragen waar anderen soms nog niet eens aan gedacht hebben. Juist daar zit ons werk, want achter een evenement dat probleemloos verloopt, schuilt vaak een voorbereiding waar bezoekers nooit iets van merken. Dat zien we bijvoorbeeld wanneer er vlak voor een evenement nog iets verandert. Op papier lijkt zo’n wijziging soms klein, maar in de praktijk kan één aanpassing gevolgen hebben voor looproutes, zichtlijnen, toezicht en bezetting. Dan begint het puzzelen opnieuw, niet omdat het onmogelijk wordt, maar omdat iedere verandering weer invloed heeft op keuzes die eerder zorgvuldig zijn gemaakt. Hetzelfde merken we bij personeelsplanning. Veel evenementen draaien tegenwoordig voor een groot deel op vrijwilligers en zonder hen zouden veel mooie initiatieven simpelweg niet kunnen bestaan. Tegelijkertijd weten we ook dat een zonnige zaterdag soms een verrassend sterke concurrent is van een vroege dienst. Voor je het weet, begint er achter de schermen een flinke schuifpuzzel, terwijl op papier alles nog precies staat zoals het weken geleden is bedacht. En als er tijdens een evenement ergens een opstootje ontstaat, verwachten bezoekers vaak dat beveiliging direct overal kan zijn, was het maar zo eenvoudig. Juist daarom besteden we vooraf zoveel aandacht aan looproutes, communicatie, zichtlijnen en bezetting, zodat we snel kunnen handelen wanneer dat nodig is en niet pas hoeven nadenken op het moment dat er iets gebeurt. Ondertussen denken we niet alleen aan bezoekers, maar ook aan onze eigen mensen. Uiteindelijk sturen wij medewerkers een terrein op waar drukte, emoties, alcohol en spanning soms samenkomen, waardoor die verantwoordelijkheid iedere keer weer voelbaar is. Aan het einde van de dag hebben we eigenlijk maar één wens: dat iedereen, bezoekers én medewerkers, weer veilig naar huis gaat. Veiligheid is uiteindelijk nooit het resultaat van één partij, niet van een organisator, niet van een gemeente, niet van vrijwilligers en ook niet van ons. De beste evenementen ontstaan wanneer iedereen op tijd aan tafel zit en verantwoordelijkheid neemt voor zijn eigen stukje van de puzzel. Want hoe graag mensen soms ook geloven dat er ergens een geheime knop bestaat: die is er niet. Gelukkig maar, want juist daardoor blijft ons vak mensenwerk. En mocht iemand die geheime knop toch ooit vinden, dan horen we het graag. Tot die tijd vertrouwen we liever op vakmanschap dan op wonderen. Contact met Globe? info@globegroup.nl 0314 – 35 12 20 Laat een bericht achter… Dan nemen wij contact op!

Globe EyeQ. Het intelligente oog van Globe Security

Globe Group Globe Eyeq Dienst Globe security Globe EyeQ. Het intelligente oog van Globe Security Het is vaak pas achteraf dat je ziet hoe vreemd een situatie eigenlijk was. Een bestelbus die drie keer langzaam langs hetzelfde pand rijdt. Twee personen die nét iets te lang bij een hek blijven hangen. Beweging op een plek waar op dat tijdstip niemand hoort te zijn. Geen spectaculaire acties trouwens, helaas nog steeds geen mannen in bivakmutsen die dramatisch over hekken rollen, maar juist kleine signalen waar ervaring het verschil maakt. Tijdens surveillance merken wij steeds vaker dat beveiliging allang niet meer alleen draait om zichtbaar aanwezig zijn of reageren op een melding. De praktijk op bedrijventerreinen is veranderd. Criminelen werken sneller, slimmer en mobieler, terwijl situaties zich steeds sneller ontwikkelen en juist de eerste minuten bepalen of iets klein blijft of compleet uit de hand loopt. En precies daar begon het voor ons steeds vaker te wringen. Want een surveillant rijdt regelmatig niet meer naar een verdachte situatie toe, maar naar de gevolgen ervan. Een alarmmelding komt binnen nadat een deur al geforceerd is. Camerabeelden worden teruggekeken wanneer het incident al voorbij is. Hoe vaak wij onderweg niet tegen elkaar hebben gezegd: “Als we dit tien minuten eerder hadden gezien…” Die frustratie merkten we trouwens niet alleen bij onszelf, maar ook bij opdrachtgevers. Ondernemers willen helemaal niet midden in de nacht wakker worden van een melding om vervolgens te ontdekken dat er een kat door beeld liep met opvallend veel ambitie. Ze willen rust. Overzicht. Het gevoel dat iemand meekijkt wanneer het nodig is en direct handelt als een situatie daarom vraagt. En opvallend genoeg vroeg bijna niemand letterlijk om AI-cameramonitoring. Dat klinkt ook meteen alsof er ergens een complete meldkamer vol knipperende schermen draait. Maar de vragen die we kregen waren eigenlijk heel concreet. “Kunnen jullie sneller zien wat er gebeurt?”“Kunnen jullie eerder handelen?”“We willen minder loos alarm.”“Kunnen jullie direct meekijken als er iets verdachts gebeurt?” Eigenlijk vroegen ondernemers vooral om grip buiten werktijden, zonder zelf continu op scherp te hoeven staan. Juist vanuit die combinatie ontstond Globe EyeQ. Met Globe EyeQ combineren we slimme AI-detectie, menselijke beoordeling, mobiele surveillance en directe opvolging in één werkwijze. Daarbij werken we juist samen met installateurs en bestaande camerasystemen. Globe EyeQ vervangt die techniek niet, maar versterkt de manier waarop meldingen worden beoordeeld en opgevolgd. Geen losse systemen naast elkaar, maar een manier van beveiligen waarbij techniek, surveillance en menselijke afweging continu samenwerken. Een melding wordt namelijk niet automatisch doorgestuurd. Eerst kijkt een surveillant direct mee en beoordeelt wat er aan de hand is. Soms is observeren voldoende. Soms rijdt surveillance direct aan. En soms moet er meteen gehandeld worden. Dat verschil lijkt klein, maar in de praktijk maakt het verschil tussen achteraf beelden terugkijken of al aanwezig zijn voordat een situatie escaleert. Ook surveillance zelf verandert daardoor. Onze surveillanten rijden niet alleen controlerondes, maar worden dankzij slimme detectie gericht gestuurd naar situaties die aandacht vragen. Daardoor ontstaat een combinatie van zichtbare aanwezigheid, realtime observatie en directe opvolging, waarbij snelheid én menselijke afweging samenkomen. En traditionele surveillance? Die blijft nog steeds een enorme preventieve kracht. Alleen voegen we daar nu een extra laag aan toe. Slimmer kijken. Eerder signaleren. Sneller handelen. Want uiteindelijk draait beveiliging voor ondernemers helemaal niet om techniek. Niemand ligt wakker van een extra camera of een slim systeem. Mensen willen vooral weten dat er gehandeld wordt wanneer het nodig is en dat maandagochtend niet begint met schadeformulieren voordat de koffie überhaupt aanstaat. De toekomst van beveiliging zit wat ons betreft dan ook niet alleen in technologie, maar juist in de combinatie van menselijk inzicht, slimme detectie en directe opvolging. Precies daar brengt Globe EyeQ alles samen. Benieuwd hoe Globe EyeQ werkt in de praktijk of wat het kan betekenen voor uw bedrijventerrein? Neem gerust contact met ons op. We laten het u graag zien. Bekijk hier de pagina van Globe EyeQ.   Contact met Globe? info@globegroup.nl 0314 – 35 12 20 Laat een bericht achter… Dan nemen wij contact op! https://www.youtube.com/watch?v=C5kUfUX8-A4

Wat moeten mensen wel niet van ons denken?

Globe Group Dag van de arbeid werkgeverschap Collega’s Wat moeten mensen wel niet van ons denken? Vandaag is het de Dag van de Arbeid. Een dag waarop het gaat over rechten, inzet en alles wat mensen samen hebben opgebouwd in werk, en misschien juist daarom moesten wij vanochtend allebei even denken aan ons eigen team. Aan de mensen die iedere dag zorgen dat de planning loopt, de administratie klopt, collega’s hun weg vinden en er ergens tussendoor ook nog marketing en communicatie, sales en personeelszaken gebeuren. Vanuit ons kantoor in Zelhem wordt er meer geregeld dan je aan de buitenkant ziet, en geloof ons: dat loopt zelden precies zoals je het van tevoren bedenkt. We dachten namelijk heel even dat we er waren. Na maanden bouwen, zoeken en schuiven voelde het compleet, het team stond, de functies waren ingevuld en er was zo’n moment waarop je denkt: nu kunnen we dóór zonder steeds opnieuw te hoeven puzzelen. En precies dan gebeurt het. Onvoorspelbare situaties waar we niet omheen kunnen en natuurlijk alle begrip voor hebben. Gezondheid die voorrang krijgt, iemand die thuis harder nodig is dan op het werk. Werk schuift dan een stukje naar achteren en dat is natuurlijk hartstikke logisch, maar ondertussen verandert je planning wel weer in iets waar je opnieuw naar moet kijken. Dat is de kant van goed werkgeverschap waar je het minder vaak over hebt. Je geeft iemand de ruimte zonder mitsen en maren, terwijl je zelf weer teruggaat naar af en opnieuw begint met zoeken, regelen en opvangen, en dat is soms onhandig en soms gewoon een beetje vermoeiend, zeker als je net dacht dat je even in rustiger vaarwater zat. We kunnen doen alsof alles altijd klopt en strak geregeld is, maar dan zouden we vooral onszelf voor de gek houden. En ja, dan denken wij ook gewoon: wat moeten ze wel niet van ons denken. Die functie stond toch laatst ook al open? Klopt. En dan kijken we elkaar even aan, zo van: zeg jij het of zeg ik het? Maar ondernemen is voor ons niet het perfecte plaatje najagen, het is keuzes maken die goed voelen, ook als ze niet handig uitkomen. Want ergens zit daar ook iets in wat we wél belangrijk vinden. Dat we bouwen aan een plek waar ruimte is, waar werk serieus wordt genomen maar het leven daarbuiten net zo goed. Waar iemand niet alleen wordt gezien in wat hij doet, maar ook in wat er belangrijk voor diegene is. Misschien is dat voor ons wel waar de Dag van de Arbeid echt over gaat. Niet over hoe perfect je het geregeld hebt, maar over hoe je als werkgever met je personeel om gaat.  Dus ja. Daar is ’ie weer: planner gezocht. Bekijk hier de vacature. Contact met Globe? info@globegroup.nl 0314 – 35 12 20 Laat een bericht achter… Dan nemen wij contact op!

De dingen die je niet ziet aan ondernemerschap

Column Zussen met een goed verhaal ondernemerschap Sociale media De dingen die je niet ziet aan ondernemerschap We moesten er laatst zelf een beetje om lachen toen iemand het weer eens zei: “de grootste werkgever in het Oosten met PSO.” Het klinkt indrukwekkend, alsof we ergens een beker hebben staan die we elke ochtend even oppoetsen voor de vorm. De realiteit is alleen een stuk minder glanzend. Geen confetti, geen applausmomenten, maar eerder een koffievlek op tafel en iemand die vraagt wie de laatste koek heeft gepakt. Zo ziet het er bij ons meestal uit. En misschien is dat meteen het punt, want wat je ziet van ondernemerschap is vaak maar een heel klein stukje van wat het daadwerkelijk is. Aan de buitenkant zie je een keurmerk, een titel en een LinkedIn-post met “trots!”, waarbij dat uitroepteken er bijna standaard bij lijkt te horen. Het zijn de dingen die er goed uitzien en die makkelijk te delen zijn. Wat je niet ziet, is dat ondernemerschap voor ons vooral bestaat uit keuzes maken zonder handleiding, uit twijfelen en toch doorgaan, en uit het dragen van verantwoordelijkheid voor beslissingen die verder gaan dan simpelweg “leuk” of “niet leuk”. En misschien nog wel het meest: uit dingen níét zeggen. Dat is namelijk het stuk waar bijna niemand het over heeft. Wij zien en horen veel. Er wordt van alles gezegd, zowel online als offline, en ook in wandelgangen waar wij zelf niet eens bij staan. En geloof ons, we hebben daar echt wel eens wat van te vinden. Alleen zeggen we het niet altijd. Niet omdat we niets te zeggen hebben, maar omdat we heel goed weten wat woorden kunnen doen, wat ze losmaken en hoe snel ze iets kunnen kantelen. Daarom kiezen we er vaker voor om stil te blijven, ook als we best eens gelijk zouden kunnen halen. En dat klinkt misschien heel beheerst en volwassen, maar laten we eerlijk zijn: het is vooral regelmatig gewoon frustrerend. Ondernemerschap wordt ondertussen nog steeds een beetje verkocht als vrijheid. Je eigen koers bepalen, je eigen keuzes maken en doen waar je in gelooft. En ja, dat is er ook. Alleen wordt er zelden bij verteld dat die vrijheid gepaard gaat met een voortdurend vergrootglas. Dat je zichtbaar moet zijn, maar niet alles kunt laten zien. Dat je jezelf moet profileren, terwijl je tegelijkertijd zorgvuldig moet blijven richting de mensen om wie het draait. Probeer dat maar eens te vangen in één social media post. Precies, dat lukt dus niet. Want het echte werk speelt zich bij ons nog steeds ergens anders af. Niet online, maar aan tafel. In gesprekken die nergens verschijnen en die zich ook niet laten vertalen naar een mooie quote of een afgerond succesverhaal met een strik erom. Het zijn gesprekken met mensen die binnenkomen met twijfel, of met een verhaal waarvan je meteen voelt dat je er echt even voor moet gaan zitten. Soms voorzichtig, soms recht voor z’n raap, en soms met die ene zin: “Ik weet eigenlijk niet of dit iets voor mij is.” En precies daar gebeurt het. Niet in die titel of in dat keurmerk, maar in dat moment waarop iemand zichzelf misschien al had afgeschreven en langzaam weer een beetje ruimte voelt om te denken dat het misschien toch kan. Wij zijn namelijk niet zo bezig met wat er ontbreekt. Geen perfect cv, geen rechte lijn of een periode eruit geweest zijn voor ons geen redenen om iemand af te schrijven. Wij kijken liever naar wat er nog wél is. Naar doorzettingsvermogen, naar humor en naar de wil om weer ergens bij te horen. En dat blijkt bijna altijd meer te zijn dan iemand zelf denkt. Alleen laat dat zich niet zo makkelijk vangen in een bericht of een post. En daar zit precies de spanning van ondernemerschap voor ons. We moeten zichtbaar zijn, maar tegelijkertijd zorgvuldig blijven. We moeten ons uitspreken, maar wel afgewogen. We moeten ons profileren, zonder de mensen om wie het draait uit het oog te verliezen. Dat betekent dat we soms een beetje op eieren lopen. Niet uit angst om iets te zeggen, maar omdat we ons heel bewust zijn van de impact van wat we zeggen en misschien nog wel meer van wat we níét zeggen. Ondertussen gaat het werk hier gewoon door. Aan de koffietafel en tijdens een inloopmiddag waar niemand zich groter hoeft voor te doen dan hij is. Gewoon een gesprek en samen kijken wat er wél kan. En elke keer zien we het weer gebeuren: dat kleine kantelpunt. Iemand die eerst nog twijfelt en dan langzaam zegt: “Misschien is dit toch iets voor mij.” Daar doen we het voor. Niet voor de titel en niet voor het keurmerk, maar voor alles wat daaronder zit en wat je dus niet ziet. En de rest? Die zoeken we, net als iedereen, nog steeds een beetje uit. Meestal met een kop koffie die soms net iets te slap is of juist veel te sterk. Dat ook. Contact met Globe? info@globegroup.nl 0314 – 35 12 20 Laat een bericht achter… Dan nemen wij contact op!

Hoe is het eigenlijk om André te zijn?

Column Zussen met een goed verhaal André Filter Hoe is het eigenlijk om André te zijn? Deze week is het weer zover: Internationale Vrouwendag. We zagen het weer voorbij komen op onze telefoons, tussen de aanbiedingen van 1+1 gratis mascara en een inspirerende quote in zachtroze letters die ons vertelde dat we ‘’krachtig, zacht én onmisbaar’’ zijn. Dat laatste wisten we al. Vooral rond etenstijd, als er drie mensen tegelijk “maaaam” roepen en de hond ons aankijkt alsof wij persoonlijk verantwoordelijk zijn voor het voortbestaan van brokjes. We keken elkaar aan, nippend aan onze cappuccino, en voelden een lichte twijfel. Is dit nog wel van deze tijd? Begrijp ons niet verkeerd. We zijn dol op een dag waarop vrouwen in het zonnetje worden gezet. Wij houden sowieso van zon. En van aandacht. Geef ons een spotlight en we gaan vanzelf iets zeggen waarvan we later denken: hadden we dat nou hardop moeten doen? Maar ergens wringt het ook. Want als we één ding geleerd hebben de afgelopen jaren, is het dat het eigenlijk niet uit zou moeten maken wie of wat je bent. Vrouw, man, alles daartussen, daarbuiten of er dwars doorheen. Gun elkaar gewoon ruimte. En koffie. Vooral koffie. En toen sloegen we door En terwijl we daar zaten, met onze cappuccino en onze collectieve mening, sloegen we, zoals dat bij ons gaat, een beetje door. Want als alles gelijk is, hoe zou het dan eigenlijk zijn om een man te zijn? Gewoon. Voor een dag. Zouden we dan anders praten? Korter? Functioneler? Zouden we elkaar appen met: “Bro, ff gym?” En dan ook echt gaan? Zouden we bij een verjaardag gewoon vijf minuten over een boormachine praten en dat het dan klaar is? Geen verdieping. Geen “maar wat doet dat met je?” Gewoon: “Mooie boor. 18 volt.’’ Klaar. Wij doen meestal drie rondes emoties, een analyse en tegen de tijd dat wij uitgesproken zijn, is de kaas belegen geworden. En stel je voor dat je als man thuiskomt. Jas uit. Tas neer. ‘’Drukke dag.’’ Punt. Niemand die vraagt: ‘’Druk op welke laag?’’ Niemand die wil weten of het druk was in je hoofd of in je hart. Gewoon druk. Dat lijkt ons dus ergens fantastisch. Efficiënt. Geen interne podcast van 45 minuten. We fantaseerden er vrolijk op los, tot onze kinderen onze telefoons uit handen trokken.“Mam, moet je kijken!” En daar waren we. Twee mannen op het scherm. Dankzij een filter kregen we een zwaardere kaaklijn, een baard waar we spontaan jeuk van kregen en een blik van: wij weten hoe een boormachine werkt. We schoten in de lach, maar ergens zette het ook iets aan. Met één swipe waren we veranderd. Uiterlijk dan. En het voelde zo… maakbaar. Alsof identiteit een kwestie is van instellingen aanpassen. Onze kinderen groeien op in een wereld waarin je met een filter een ander gezicht krijgt. Wij groeiden op in de jaren 80, waar alles net wat minder gepolijst was. Geen filter. Hooguit een pony die je moeder zelf knipte en waar je drie maanden spijt van had. Misschien is dat wel waarom we zo graag terugdenken aan die tijd. Niet alleen om de schoudervullingen (oké, een beetje om de schoudervullingen), maar om de onbevangenheid. We speelden buiten. We verkochten moddertaartjes alsof het sterrenmaaltijden waren. Met een oud tafeltje en een theedoek begonnen we een winkeltje en waren oprecht beledigd als iemand niets kocht. En nog over ongepolijst gesproken. Het broodje dat nooit had mogen bestaan Mirjam verkocht ooit, met droge ogen, een broodje dat intern bekend stond als het “broodje poep”. In de sales. Het was bruin. Compact. De structuur was… uitdagend. Maar ze bracht het alsof Gordon Ramsay persoonlijk had meegekeken in de keuken. Het ging als warme broodjes over de toonbank. Nou ja. Als warme… jullie snappen ons. Maar eerlijk? Dat talent is niet in de sales ontstaan. Dat zat er vroeger al in. Wij waren die kinderen die moddertaartjes verkochten alsof het haute cuisine was. Die met een oud tafeltje en een theedoek een winkel speelden en serieus verontwaardigd waren als iemand niets kocht. We konden iets wat eigenlijk nergens op sloeg zó brengen dat je begon te twijfelen aan jezelf. “Misschien is dit wel heel bijzonder?” Dat broodje was dus niet alleen een broodje. Het was ons innerlijke schoolplein dat zei: overtuiging is alles. En een beetje brutaliteit helpt ook. Onder de motorkap En Ilse? Die had dus serieus ooit het idee dat ze automonteur wilde worden. Niet omdat het zo’n “stoer mannenberoep” is, maar omdat ze het heerlijk vond om dingen uit elkaar te halen. Kijken hoe het werkt. Begrijpen wat er onder de motorkap gebeurt. Ze kon nooit stilzitten. Altijd in de weer. Altijd iets met haar handen doen. Als er niets kapot was, vond ze wel iets om open te schroeven. Gewoon uit nieuwsgierigheid. Gewoon om te snappen hoe iets in elkaar zat. Misschien is dat wel precies wat wij nog steeds doen. We sleutelen. Aan onszelf. Aan elkaar. Aan de wereld om ons heen. We halen overtuigingen uit elkaar, draaien ze om en kijken of ze nog kloppen. De naam die alles veranderde En toen kwam de belangrijkste vraag van de week op tafel: hoe zouden wij heten als we een man waren geweest?    André. We weten niet waarom, maar bij André zien we altijd een man voor ons met een stevige handdruk en een mening over alles. André die zegt: “Vrouwendag? Ach, vroeger was alles beter.” Waarop wij dan denken: ja André, in de jaren 80 misschien. Toen we nog dachten dat schoudervullingen een goed idee waren. We zouden die jaren 80 best nog eens willen naspelen trouwens. Niet alleen de kleding, maar ook de onbevangenheid. Gewoon zeggen wat je denkt zonder eerst drie disclaimers. Misschien zit André al in ons En als we dan toch bezig zijn: welke bekende Nederlanders zien jullie eigenlijk in ons? Zijn we meer een mix van Linda de Mol met een vleugje Claudia de Breij? Of hebben we stiekem iets van een vrouwelijke André

Verkeerstekens, kent u ze nog?

veilgheid verwarring verkeerstekens Raymond Verkeerstekens… kent u ze nog? Door Raymond Zaalmink U rijdt lekker door. Radio aan. Gedachten ergens tussen “wat eten we vanavond?” en “waarom staat het hier alweer vast?”. En dan ineens: geen verkeerslicht, geen bord, maar een mens. In een hesje. Met een arm in de lucht. Een verkeersregelaar. En precies daar gaat het steeds vaker mis. Regelmatig sta ik voor een groep mensen die graag verkeersregelaar willen worden. Enthousiast, gemotiveerd, soms ook een tikkeltje zenuwachtig. Want laten we eerlijk zijn: een kruising regelen met tientallen auto’s, fietsers die overal vandaan komen en voetgangers die denken dat ze onzichtbaar zijn… dat doe je niet “even”. Wat me daarbij opvalt? Dat veel automobilisten eigenlijk niet meer weten wat ze moeten doen zodra ze met een verkeersregelaar te maken krijgen. En nee, dat is niet meteen onwil. Het is vaak gewoon… vergeten. Even terug in de tijd. Hoe haalde u ook alweer uw rijbewijs? Juist. Eerst de theorie. Leren wat borden betekenen, wat de regels zijn, wie voorrang heeft en waarom. Daarna (en vaak tegelijk) de praktijk: lessen, schakelen, remmen, spiegels gebruiken, inschatten, fouten maken. Heeft u dat in vijf minuten geleerd? Natuurlijk niet. Zo werkt het voor verkeersregelaars ook. Eerst theorie. Daarna oefenen. En pas dan zelfstandig een kruising regelen. En geloof me: dat is spannend. Er wordt geroepen, gezwaaid, getoeterd. “Je doet het niet goed!” of “Er staat een file!” wordt er dan vanaf de bestuurdersstoel geroepen. Aan die mensen stellen we graag één simpele vraag: zou u het zelf durven? In Nederland hebben verkeerslichten drie kleuren: rood, oranje en groen. Lekker overzichtelijk. De signalen van een verkeersregelaar? Dat zijn er eigenlijk maar een paar die in de praktijk het meest voorkomen. Het algemene stopteken. Het stopteken voor verkeer dat van achteren nadert. Het teken om een kruising vrij te maken. En ja, ook dat onofficiële maar oh zo gewaardeerde oprijteken: dat vriendelijke “kom maar”-gebaar waardoor u niet eindeloos hoeft te wachten. Wat belangrijk is om te weten: verkeersregelaars leren dat ze in de rijstrook gaan staan waarvoor hun aanwijzing bedoeld is. Ze wijzen ook de bestuurder aan. Wordt u aangewezen en krijgt u het algemene stopteken? Dan is het stoppen. Wordt er daarna opnieuw aangewezen? Dan krijgt u waarschijnlijk een oprijteken en mag u doorrijden. Maar… verkeersregelaars zijn soms nog in opleiding. Het kan gebeuren dat iemand nog in uw rijstrook staat, maar eigenlijk de bestuurder naast u bedoelt. En precies daar ontstaat verwarring. Sommige bestuurders denken: ik heb al een stopteken gehad, dus dit zal nu wel het oprijteken zijn. En hoppa, ze rijden. Wat daarbij vaak vergeten wordt: bij verkeersregelaars kennen we geen ‘oranje’ fase, zoals bij verkeerslichten. Het is niet: nog héél even twijfel en dan gas erop. Het is simpelweg rood óf groen. Stop of rijden. Geen tussenstand. Geen waarschuwing. Dat maakt het extra belangrijk om goed te kijken naar wie er wordt aangewezen en welk teken er daadwerkelijk wordt gegeven. En daar komen die spiegels weer om de hoek kijken. Weet u nog waarvoor die ook alweer zijn? Juist. Even checken wat er naast en achter u gebeurt, kan een hoop misverstanden en bijna ongelukken voorkomen. De meeste mensen snappen dit gelukkig wel. Maar dan is er nog aanwijzing 3. Weet u die nog? Nee? Geeft niks. Veel mensen doen tegenwoordig hetzelfde: even googlen. En dat is eigenlijk een prima idee. Houd uw kennis een beetje up-to-date. Het verkeer verandert, situaties veranderen, en we leren allemaal bij. Tot slot, een belangrijke reminder: aanwijzingen van een verkeersregelaar negeren kan u zomaar een flinke boete opleveren. Die zijn niet mals en vergelijkbaar met door rood rijden. Maar belangrijker dan die boete is iets anders: veiligheid. Voor uzelf, voor anderen én voor degene die daar in weer en wind staat om alles in goede banen te leiden. Laten we elkaar dus wat meer ruimte geven. Om te leren. Om fouten te maken. En om samen het verkeer veilig en soepel te laten verlopen. Dank u wel. En de volgende keer dat u dat hesje ziet: kijk even, denk even na… en rijd dan pas. Contact met Globe? info@globegroup.nl 0314 – 35 12 20 Laat een bericht achter… Dan nemen wij contact op!

24 jaar Globe Group, een reis door de tijd

Column Zussen met een goed verhaal reis 24 jaar 24 jaar Globe Group, een reis door de tijd Volgend jaar bestaat Globe Group 25 jaar. Vijfentwintig. Zo’n leeftijd waarop je officieel volwassen bent, maar nog steeds af en toe Google nodig hebt om te checken hoe iets eigenlijk hoort. We zijn trots. Echt. Niet alleen omdat een kwart eeuw goed staat op een taart, maar vooral omdat die jaren vol zitten met verhalen. Mooie, lastige, leerzame en een paar waarvan we nu hardop kunnen zeggen: ja… dat was misschien niet ons beste idee, maar we zijn er wel wijzer van geworden. Wat altijd bleef, is onze overtuiging dat veiligheid mensenwerk is. Geen knopje, geen checklist, geen “zo doen we dat nou eenmaal”, maar aandacht, lef en vertrouwen. En dat is soms prachtig, en soms vooral heel menselijk rommelig. De basis. Een idee met lef (eind jaren ’90) Eind jaren ’90. Dat zegt al genoeg. Geen smartphones, geen apps, geen Teams-overleggen die ook prima een mail hadden kunnen zijn. Onze vader, Bennie Roozegaarde, besloot dat melkvee niet langer zijn toekomst was. Dat was geen beslissing die je licht neemt. Zeker niet in een omgeving waar iedereen elkaar kent en precies weet wat ‘normaal’ is. De reacties? Die varieerden van verbaasd tot licht bezorgd. Maar hij voelde het. Dat er iets anders moest komen. Iets nieuws. Veiligheid. Een wereld die hij niet kende, maar die wél klopte. En wie onze vader kent, weet: als iets klopt, dan gáát hij. Niet na drie brainstormsessies, maar gewoon doen. Dat lef en laten we het beestje bij de naam noemen: ook een flinke dosis eigenwijsheid, vormt nog steeds de kern van Globe Group. En ja, die karaktertrek hebben wij met liefde overgenomen. De oprichting – Globe Security (2002), euro’s en spierballen In 2002 kreeg dat gevoel een naam: Globe Security. De euro werd ingevoerd en iedereen was collectief in de war (“wacht even, hoeveel was dit ook alweer in guldens?”), en wij begonnen met beveiliging. Vooral evenementen. De beveiligingswereld zag er toen anders uit. Fysieke aanwezigheid was alles. Groot, zichtbaar en vooral imposant zijn. We zeggen wel eens dat beveiligers “per kilo werden betaald”. Hoe meer massa, hoe veiliger het voelde. Vandaag de dag ziet dat vak er totaal anders uit. Communicatie, professionaliteit en mensgericht optreden staan centraal. Veiligheid gaat allang niet meer over wie het grootst is, maar over wie het scherpst kijkt, het beste aanvoelt en het gesprek durft aan te gaan. En eerlijk: dat is een enorme winst. Ook vrouwen zeiden steeds vaker: “hoi, wij horen hier ook.” En gelukkig maar. Want het vak werd daar simpelweg beter van. Minder borst vooruit, meer nuance. Iets waar we achteraf gezien misschien iets sneller bij hadden mogen zijn. Geen grootse plannen, geen ingewikkelde structuren. Gewoon doen wat je belooft. Met persoonlijke aandacht. Met duidelijke afspraken. En met mensen die je nog gewoon bij naam kende. Dat werkte. Klanten kwamen terug. Niet omdat we zo goed konden praten, maar omdat we er gewoon waren. En bleven. Groei en af en toe licht zweten (2005 – 2010) De jaren daarna gingen snel. Meer klanten, meer collega’s en vooral meer verantwoordelijkheid. En ook steeds vaker het besef: oké, dit vraagt om meer dan alleen gezond verstand en goede bedoelingen. Opleiding en ontwikkeling kregen een vaste plek. Want veiligheid doe je niet ‘erbij’. Je kunt het niet half doen. Mensen serieus nemen betekent investeren. In kennis. In begeleiding. In vertrouwen. Soms terwijl je eigenlijk ook nog gewoon bezig was met de planning van morgen. Verbreden zonder masterplan (2010 – 2015) Rond 2010 werd duidelijk dat veiligheid nooit één discipline is. Globe verbreedde. Beveiliging kreeg gezelschap van verkeers- en mobiliteitsveiligheid, techniek en opleidingen. Niet omdat we dachten: laten we eens lekker uitbreiden, maar omdat we zagen dat veiligheid vraagt om samenwerking. Om disciplines die elkaar versterken. Zo groeide Globe Group uit tot een totaalpartner, zonder dat iemand ooit een masterplan met pijltjes en blokken had getekend. Een nieuw hoofdstuk – tweede generatie (2016) 2016: Brexit. Trump. Gewoon wereldwijde choas. En dan, midden in dat alles, namen wij het stokje over van onze vader. De tweede generatie aan het roer. Dat klinkt mooi. En dat ís het ook. Maar laten we eerlijk zijn: een familiebedrijf overnemen is geen soepele estafette waarbij iedereen precies weet wanneer hij moet loslaten. Het is meer een moment waarop je tegelijk rent, kijkt of de ander loslaat en hoopt dat niemand struikelt. Respect hebben voor wat er staat, én voelen dat je het op je eigen manier wilt doen. Dat botst. Dat schuurt. En ja, daar hebben we serieus nachten wakker van gelegen. Regelmatig. Maar juist daar zat de groei. Voor onszelf. En voor Globe. Digitalisering en meebewegen (of omvallen) – (2017 – 2022) De wereld digitaliseerde in een rap tempo. Cameratoezicht werd de norm. Incidenten gingen al rond op sociale media voordat je zelf doorhad wat er was gebeurd of zelfs maar koffie had kunnen zetten Veiligheid ging niet meer alleen over aanwezig zijn, maar ook over informatie, communicatie en controle. Cybersecurity werd ineens een gesprek dat je niet meer kon uitstellen, ook al had je dat misschien soms graag gewild. Onze Academy groeide, samenwerkingen werden intensiever en in deze periode sloot ook Gérard Wijnia zich aan bij Globe Group. Altijd met dezelfde vraag die ons scherp houdt: hoe doen we dit morgen net iets beter dan vandaag? Waar we nu staan, met beide benen op de grond (2023 – heden) We hebben corona overleefd. Een periode die alles vroeg van flexibiliteit en creativiteit, en waarin plannen vooral iets waren voor “later”. Maar we bleven staan. Bleven leren. Bleven bouwen. Soms improviserend, soms zoekend, maar altijd met dezelfde overtuiging. Vandaag groeien we door. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. Met dezelfde basis als altijd: veiligheid is mensenwerk. En elke dag willen we het beter doen dan gisteren. Al is het maar een beetje. Vooruitkijken, zonder glazen bol We hebben geen glazen bol. En eerlijk gezegd: dat is maar goed ook. Sommige

Afsluiting 2025, een jaar om in te lijsten

Column Zussen met een goed verhaal terugblik 2025 Afsluiting 2025, een jaar om in te lijsten 2025 was zo’n jaar dat je niet netjes in één rechte lijn kunt navertellen. Het ging met pieken en zijwegen, soms hard vooruit, soms struikelend, maar altijd met vaart. Een jaar waarin we onszelf meerdere keren overschatten, vaker dan gepland buiten onze comfortzone belandden en tussendoor ook nog gewoon een bedrijf runden. Een jaar van frisse starts, volle agenda’s, nieuwe energie, bekende chaos en verhalen die we voorlopig nog niet kwijt zijn. We zitten met een glas in de hand en kijken terug. Niet met spijt, wel met lichte spierpijn, een paar extra grijze haren en een hoofd vol verhalen waarvan we soms zelf denken: hebben wij dit écht allemaal gedaan dit jaar? Vandaag blikken we terug op het afgelopen jaar. Fris gestart We begonnen het jaar letterlijk met een schone lei. Tijdens de kerstvakantie van vorig jaar werd ons hele kantoor gestript. En dan bedoelen we niet figuurlijk. Alles eruit, alles nieuw, alles strak. Een kantoor waar je spontaan beter van ging plannen, denken en werken. Klaar voor een frisse start van 2025. Dat frisse gevoel hielden we opvallend lang vast, tot het carnavalsseizoen zich aandiende. Want toen was daar carnaval in Zevenaar. Maandag. Tienduizend man. Tienduizend. Hier weten ze hoe je carnaval viert. Wij ook, bleek. Met confetti op plekken waar het weken later nog zat. En alsof dat nog niet genoeg was, deed Koningsdag in Doetinchem daar nog een schepje bovenop. Honderd-plus grijze haren verder, maar ach. Het was het waard. Denken we. Deze kosten van de kapper declareren we nog wel, al is het maar bij onszelf. Tussen al die drukte door probeerden we ook bewuste keuzes te maken. Duurzaamheid was er daar een van. De gehele directie rijdt inmiddels elektrisch. Stil, schoon en verrassend snel. Op naar een nog duurzamer 2026, al blijven we het gevoel houden dat de auto al weg is terwijl wij nog staan te praten. Buiten de comfortzone (en dat beviel) Dat buiten de comfortzone stappen niet altijd verkeerd uitpakt, bewees LagoLago in Braamt. Een evenement dat anders was. Anders publiek, andere sfeer, andere dynamiek. Spannend dus, ook voor onze beveiligers. Maar wat bleek? Ze vonden het fantastisch. Zó fantastisch zelfs dat er inmiddels een wachtlijst is voor volgend jaar, omdat iedereen daar wil werken. Als dat geen compliment is, weten wij het ook niet meer. Goede voornemens en slechte ideeën En toen besloten we dat het tijd was voor iets rustigs. Iets ontspannends. Een wandelvakantie. Een huttentocht. De twee zussen gooiden het over een andere boeg. Ilse met hoogtevrees, Mirjam met eindresultaat blauwe billen. Wat kan er misgaan als je dagenlang over smalle bergpaadjes loopt, slaapt in hutten waar “authentiek” een synoniem is voor “gedeelde douche met karakter”, en je benen na dag één al weigeren? Precies. Alles. Het resultaat: spierpijn op plekken waarvan we niet wisten dat ze bestonden, blauwe kont van het glijden op de billen van de berg af, Ferdinand als stabiele factor van Ilse; een nieuw stopwoordje was geboren: goed zo schatje”!”. Maar wel een unaniem besluit: dit gaan we dus nooit meer doen. Echt nooit (Tot iemand het over een paar jaar weer een goed idee vindt). Het nieuwe begin van oude naar nieuwe generatie Ook intern was 2025 een jaar van beweging. Opvolging. Bennie en Joke operationeel een stapje terug, maar zeker niet weg. En daar komt Mike steeds vaker om het hoekje kijken. Op kantoor, bij projectondersteuning evenementen, maar net zo makkelijk in het veld. Mobiele surveillance, evenementen, hij staat er. Mooi om te zien hoe het bedrijf zich blijft ontwikkelen, met vertrouwde gezichten én nieuwe energie. En dan was er nog Malaga. De familietrip. Hier zouden we een hele column over kunnen schrijven. O wacht. Dat hebben we al gedaan (bekijk hem hier!). Iets met portretrechten van de kinderen en een drankspel genaamd René le Bak. We gaan er niet verder op in. Wel vermelden we netjes dat hoofdpijn het gevolg was. Meervoud. Van contracten tekenen tot vooruitkijken Zakelijk gezien was het ook geen stil jaar. Nieuwe klanten, bestaande klanten, verlengingen, uitbreidingen van het team. Het schrijverspolsje kreeg het zwaar. Het was een jaar vol beweging. Niet bij de bodypump, onze nieuwste hobby, maar zeker op papier. Wat onze grootste sportprestatie was? Alle contracten blijven tekenen zonder een ijszak ernaast. Blijkbaar krijg je van succes geen spierpijn. Behalve als je een handtekeningmarathon uitvoert. En nu kijken we vooruit. De zussen zijn op zoek naar een nieuwe uitdaging voor 2026. Mudmasters? Afgevinkt. Huttentocht? Overleefd. Hyrox? Ons lichaam zegt vriendelijk doch dringend nee. Dus de vraag is: wat wel? Wie heeft dé tip, dé uitdaging, dé lichte vorm van zelfpesterij die we nog niet hebben geprobeerd? Voor nu sluiten we 2025 af met trots, dankbaarheid en een grote glimlach. Wat een jaar. Wat een mensen. Wat een verhalen. En geloof ons: dit was pas het begin. Contact met Globe? info@globegroup.nl 0314 – 35 12 20 Laat een bericht achter… Dan nemen wij contact op!