Deze week is het weer zover: Internationale Vrouwendag. We zagen het weer voorbij komen op onze telefoons, tussen de aanbiedingen van 1+1 gratis mascara en een inspirerende quote in zachtroze letters die ons vertelde dat we ‘’krachtig, zacht én onmisbaar’’ zijn. Dat laatste wisten we al. Vooral rond etenstijd, als er drie mensen tegelijk “maaaam” roepen en de hond ons aankijkt alsof wij persoonlijk verantwoordelijk zijn voor het voortbestaan van brokjes.
We keken elkaar aan, nippend aan onze cappuccino, en voelden een lichte twijfel. Is dit nog wel van deze tijd? Begrijp ons niet verkeerd. We zijn dol op een dag waarop vrouwen in het zonnetje worden gezet. Wij houden sowieso van zon. En van aandacht. Geef ons een spotlight en we gaan vanzelf iets zeggen waarvan we later denken: hadden we dat nou hardop moeten doen? Maar ergens wringt het ook. Want als we één ding geleerd hebben de afgelopen jaren, is het dat het eigenlijk niet uit zou moeten maken wie of wat je bent. Vrouw, man, alles daartussen, daarbuiten of er dwars doorheen. Gun elkaar gewoon ruimte. En koffie. Vooral koffie.
En terwijl we daar zaten, met onze cappuccino en onze collectieve mening, sloegen we, zoals dat bij ons gaat, een beetje door. Want als alles gelijk is, hoe zou het dan eigenlijk zijn om een man te zijn? Gewoon. Voor een dag.
Zouden we dan anders praten? Korter? Functioneler? Zouden we elkaar appen met: “Bro, ff gym?” En dan ook echt gaan? Zouden we bij een verjaardag gewoon vijf minuten over een boormachine praten en dat het dan klaar is? Geen verdieping. Geen “maar wat doet dat met je?” Gewoon: “Mooie boor. 18 volt.’’ Klaar.
Wij doen meestal drie rondes emoties, een analyse en tegen de tijd dat wij uitgesproken zijn, is de kaas belegen geworden.
En stel je voor dat je als man thuiskomt. Jas uit. Tas neer. ‘’Drukke dag.’’ Punt. Niemand die vraagt: ‘’Druk op welke laag?’’ Niemand die wil weten of het druk was in je hoofd of in je hart. Gewoon druk. Dat lijkt ons dus ergens fantastisch. Efficiënt. Geen interne podcast van 45 minuten.
We fantaseerden er vrolijk op los, tot onze kinderen onze telefoons uit handen trokken.
“Mam, moet je kijken!”
En daar waren we. Twee mannen op het scherm. Dankzij een filter kregen we een zwaardere kaaklijn, een baard waar we spontaan jeuk van kregen en een blik van: wij weten hoe een boormachine werkt. We schoten in de lach, maar ergens zette het ook iets aan.
Met één swipe waren we veranderd. Uiterlijk dan. En het voelde zo… maakbaar. Alsof identiteit een kwestie is van instellingen aanpassen. Onze kinderen groeien op in een wereld waarin je met een filter een ander gezicht krijgt. Wij groeiden op in de jaren 80, waar alles net wat minder gepolijst was. Geen filter. Hooguit een pony die je moeder zelf knipte en waar je drie maanden spijt van had.
Misschien is dat wel waarom we zo graag terugdenken aan die tijd. Niet alleen om de schoudervullingen (oké, een beetje om de schoudervullingen), maar om de onbevangenheid. We speelden buiten. We verkochten moddertaartjes alsof het sterrenmaaltijden waren. Met een oud tafeltje en een theedoek begonnen we een winkeltje en waren oprecht beledigd als iemand niets kocht.
En nog over ongepolijst gesproken.
Mirjam verkocht ooit, met droge ogen, een broodje dat intern bekend stond als het “broodje poep”. In de sales. Het was bruin. Compact. De structuur was… uitdagend. Maar ze bracht het alsof Gordon Ramsay persoonlijk had meegekeken in de keuken. Het ging als warme broodjes over de toonbank. Nou ja. Als warme… jullie snappen ons.
Maar eerlijk? Dat talent is niet in de sales ontstaan. Dat zat er vroeger al in. Wij waren die kinderen die moddertaartjes verkochten alsof het haute cuisine was. Die met een oud tafeltje en een theedoek een winkel speelden en serieus verontwaardigd waren als iemand niets kocht. We konden iets wat eigenlijk nergens op sloeg zó brengen dat je begon te twijfelen aan jezelf. “Misschien is dit wel heel bijzonder?”
Dat broodje was dus niet alleen een broodje. Het was ons innerlijke schoolplein dat zei: overtuiging is alles. En een beetje brutaliteit helpt ook.
En Ilse? Die had dus serieus ooit het idee dat ze automonteur wilde worden. Niet omdat het zo’n “stoer mannenberoep” is, maar omdat ze het heerlijk vond om dingen uit elkaar te halen. Kijken hoe het werkt. Begrijpen wat er onder de motorkap gebeurt.
Ze kon nooit stilzitten. Altijd in de weer. Altijd iets met haar handen doen. Als er niets kapot was, vond ze wel iets om open te schroeven. Gewoon uit nieuwsgierigheid. Gewoon om te snappen hoe iets in elkaar zat.
Misschien is dat wel precies wat wij nog steeds doen. We sleutelen. Aan onszelf. Aan elkaar. Aan de wereld om ons heen. We halen overtuigingen uit elkaar, draaien ze om en kijken of ze nog kloppen.
En toen kwam de belangrijkste vraag van de week op tafel: hoe zouden wij heten als we een man waren geweest?
André.
We weten niet waarom, maar bij André zien we altijd een man voor ons met een stevige handdruk en een mening over alles. André die zegt: “Vrouwendag? Ach, vroeger was alles beter.” Waarop wij dan denken: ja André, in de jaren 80 misschien. Toen we nog dachten dat schoudervullingen een goed idee waren. We zouden die jaren 80 best nog eens willen naspelen trouwens. Niet alleen de kleding, maar ook de onbevangenheid. Gewoon zeggen wat je denkt zonder eerst drie disclaimers.
En als we dan toch bezig zijn: welke bekende Nederlanders zien jullie eigenlijk in ons? Zijn we meer een mix van Linda de Mol met een vleugje Claudia de Breij? Of hebben we stiekem iets van een vrouwelijke André van Duin, met net iets te veel bravoure en een knipoog die soms gevaarlijk dicht bij het randje zit?
En mocht het ooit zover komen dat we écht van geslacht wisselen, dan weten jullie hoe we heten. André
0314 – 35 12 20
Dan nemen wij contact op!
