We moesten er laatst zelf een beetje om lachen toen iemand het weer eens zei: “de grootste werkgever in het Oosten met PSO.” Het klinkt indrukwekkend, alsof we ergens een beker hebben staan die we elke ochtend even oppoetsen voor de vorm.
De realiteit is alleen een stuk minder glanzend. Geen confetti, geen applausmomenten, maar eerder een koffievlek op tafel en iemand die vraagt wie de laatste koek heeft gepakt. Zo ziet het er bij ons meestal uit.
En misschien is dat meteen het punt, want wat je ziet van ondernemerschap is vaak maar een heel klein stukje van wat het daadwerkelijk is.
Aan de buitenkant zie je een keurmerk, een titel en een LinkedIn-post met “trots!”, waarbij dat uitroepteken er bijna standaard bij lijkt te horen. Het zijn de dingen die er goed uitzien en die makkelijk te delen zijn.
Wat je niet ziet, is dat ondernemerschap voor ons vooral bestaat uit keuzes maken zonder handleiding, uit twijfelen en toch doorgaan, en uit het dragen van verantwoordelijkheid voor beslissingen die verder gaan dan simpelweg “leuk” of “niet leuk”.
En misschien nog wel het meest: uit dingen níét zeggen.
Dat is namelijk het stuk waar bijna niemand het over heeft. Wij zien en horen veel. Er wordt van alles gezegd, zowel online als offline, en ook in wandelgangen waar wij zelf niet eens bij staan. En geloof ons, we hebben daar echt wel eens wat van te vinden.
Alleen zeggen we het niet altijd.
Niet omdat we niets te zeggen hebben, maar omdat we heel goed weten wat woorden kunnen doen, wat ze losmaken en hoe snel ze iets kunnen kantelen. Daarom kiezen we er vaker voor om stil te blijven, ook als we best eens gelijk zouden kunnen halen.
En dat klinkt misschien heel beheerst en volwassen, maar laten we eerlijk zijn: het is vooral regelmatig gewoon frustrerend.
Ondernemerschap wordt ondertussen nog steeds een beetje verkocht als vrijheid. Je eigen koers bepalen, je eigen keuzes maken en doen waar je in gelooft. En ja, dat is er ook.
Alleen wordt er zelden bij verteld dat die vrijheid gepaard gaat met een voortdurend vergrootglas. Dat je zichtbaar moet zijn, maar niet alles kunt laten zien. Dat je jezelf moet profileren, terwijl je tegelijkertijd zorgvuldig moet blijven richting de mensen om wie het draait.
Probeer dat maar eens te vangen in één social media post.
Precies, dat lukt dus niet.
Want het echte werk speelt zich bij ons nog steeds ergens anders af. Niet online, maar aan tafel. In gesprekken die nergens verschijnen en die zich ook niet laten vertalen naar een mooie quote of een afgerond succesverhaal met een strik erom.
Het zijn gesprekken met mensen die binnenkomen met twijfel, of met een verhaal waarvan je meteen voelt dat je er echt even voor moet gaan zitten. Soms voorzichtig, soms recht voor z’n raap, en soms met die ene zin: “Ik weet eigenlijk niet of dit iets voor mij is.”
En precies daar gebeurt het.
Niet in die titel of in dat keurmerk, maar in dat moment waarop iemand zichzelf misschien al had afgeschreven en langzaam weer een beetje ruimte voelt om te denken dat het misschien toch kan.
Wij zijn namelijk niet zo bezig met wat er ontbreekt. Geen perfect cv, geen rechte lijn of een periode eruit geweest zijn voor ons geen redenen om iemand af te schrijven.
Wij kijken liever naar wat er nog wél is. Naar doorzettingsvermogen, naar humor en naar de wil om weer ergens bij te horen. En dat blijkt bijna altijd meer te zijn dan iemand zelf denkt.
Alleen laat dat zich niet zo makkelijk vangen in een bericht of een post.
En daar zit precies de spanning van ondernemerschap voor ons.
We moeten zichtbaar zijn, maar tegelijkertijd zorgvuldig blijven.
We moeten ons uitspreken, maar wel afgewogen.
We moeten ons profileren, zonder de mensen om wie het draait uit het oog te verliezen.
Dat betekent dat we soms een beetje op eieren lopen. Niet uit angst om iets te zeggen, maar omdat we ons heel bewust zijn van de impact van wat we zeggen en misschien nog wel meer van wat we níét zeggen.
Ondertussen gaat het werk hier gewoon door. Aan de koffietafel en tijdens een inloopmiddag waar niemand zich groter hoeft voor te doen dan hij is. Gewoon een gesprek en samen kijken wat er wél kan.
En elke keer zien we het weer gebeuren: dat kleine kantelpunt. Iemand die eerst nog twijfelt en dan langzaam zegt: “Misschien is dit toch iets voor mij.”
Daar doen we het voor.
Niet voor de titel en niet voor het keurmerk, maar voor alles wat daaronder zit en wat je dus niet ziet.
En de rest? Die zoeken we, net als iedereen, nog steeds een beetje uit. Meestal met een kop koffie die soms net iets te slap is of juist veel te sterk. Dat ook.
0314 – 35 12 20
Dan nemen wij contact op!
