2025 was zo’n jaar dat je niet netjes in één rechte lijn kunt navertellen. Het ging met pieken en zijwegen, soms hard vooruit, soms struikelend, maar altijd met vaart. Een jaar waarin we onszelf meerdere keren overschatten, vaker dan gepland buiten onze comfortzone belandden en tussendoor ook nog gewoon een bedrijf runden. Een jaar van frisse starts, volle agenda’s, nieuwe energie, bekende chaos en verhalen die we voorlopig nog niet kwijt zijn.
We zitten met een glas in de hand en kijken terug. Niet met spijt, wel met lichte spierpijn, een paar extra grijze haren en een hoofd vol verhalen waarvan we soms zelf denken: hebben wij dit écht allemaal gedaan dit jaar? Vandaag blikken we terug op het afgelopen jaar.
We begonnen het jaar letterlijk met een schone lei. Tijdens de kerstvakantie van vorig jaar werd ons hele kantoor gestript. En dan bedoelen we niet figuurlijk. Alles eruit, alles nieuw, alles strak. Een kantoor waar je spontaan beter van ging plannen, denken en werken. Klaar voor een frisse start van 2025. Dat frisse gevoel hielden we opvallend lang vast, tot het carnavalsseizoen zich aandiende.
Want toen was daar carnaval in Zevenaar. Maandag. Tienduizend man. Tienduizend. Hier weten ze hoe je carnaval viert. Wij ook, bleek. Met confetti op plekken waar het weken later nog zat. En alsof dat nog niet genoeg was, deed Koningsdag in Doetinchem daar nog een schepje bovenop. Honderd-plus grijze haren verder, maar ach. Het was het waard. Denken we. Deze kosten van de kapper declareren we nog wel, al is het maar bij onszelf.
Tussen al die drukte door probeerden we ook bewuste keuzes te maken. Duurzaamheid was er daar een van. De gehele directie rijdt inmiddels elektrisch. Stil, schoon en verrassend snel. Op naar een nog duurzamer 2026, al blijven we het gevoel houden dat de auto al weg is terwijl wij nog staan te praten.
Dat buiten de comfortzone stappen niet altijd verkeerd uitpakt, bewees LagoLago in Braamt. Een evenement dat anders was. Anders publiek, andere sfeer, andere dynamiek. Spannend dus, ook voor onze beveiligers. Maar wat bleek? Ze vonden het fantastisch. Zó fantastisch zelfs dat er inmiddels een wachtlijst is voor volgend jaar, omdat iedereen daar wil werken. Als dat geen compliment is, weten wij het ook niet meer.
En toen besloten we dat het tijd was voor iets rustigs. Iets ontspannends. Een wandelvakantie. Een huttentocht. De twee zussen gooiden het over een andere boeg. Ilse met hoogtevrees, Mirjam met eindresultaat blauwe billen. Wat kan er misgaan als je dagenlang over smalle bergpaadjes loopt, slaapt in hutten waar “authentiek” een synoniem is voor “gedeelde douche met karakter”, en je benen na dag één al weigeren? Precies. Alles. Het resultaat: spierpijn op plekken waarvan we niet wisten dat ze bestonden, blauwe kont van het glijden op de billen van de berg af, Ferdinand als stabiele factor van Ilse; een nieuw stopwoordje was geboren: goed zo schatje”!”. Maar wel een unaniem besluit: dit gaan we dus nooit meer doen. Echt nooit (Tot iemand het over een paar jaar weer een goed idee vindt).
Ook intern was 2025 een jaar van beweging. Opvolging. Bennie en Joke operationeel een stapje terug, maar zeker niet weg. En daar komt Mike steeds vaker om het hoekje kijken. Op kantoor, bij projectondersteuning evenementen, maar net zo makkelijk in het veld. Mobiele surveillance, evenementen, hij staat er. Mooi om te zien hoe het bedrijf zich blijft ontwikkelen, met vertrouwde gezichten én nieuwe energie.
En dan was er nog Malaga. De familietrip. Hier zouden we een hele column over kunnen schrijven. O wacht. Dat hebben we al gedaan (bekijk hem hier!). Iets met portretrechten van de kinderen en een drankspel genaamd René le Bak. We gaan er niet verder op in. Wel vermelden we netjes dat hoofdpijn het gevolg was. Meervoud.
Zakelijk gezien was het ook geen stil jaar. Nieuwe klanten, bestaande klanten, verlengingen, uitbreidingen van het team. Het schrijverspolsje kreeg het zwaar. Het was een jaar vol beweging. Niet bij de bodypump, onze nieuwste hobby, maar zeker op papier. Wat onze grootste sportprestatie was? Alle contracten blijven tekenen zonder een ijszak ernaast. Blijkbaar krijg je van succes geen spierpijn. Behalve als je een handtekeningmarathon uitvoert.
En nu kijken we vooruit. De zussen zijn op zoek naar een nieuwe uitdaging voor 2026. Mudmasters? Afgevinkt. Huttentocht? Overleefd. Hyrox? Ons lichaam zegt vriendelijk doch dringend nee. Dus de vraag is: wat wel? Wie heeft dé tip, dé uitdaging, dé lichte vorm van zelfpesterij die we nog niet hebben geprobeerd?
Voor nu sluiten we 2025 af met trots, dankbaarheid en een grote glimlach. Wat een jaar. Wat een mensen. Wat een verhalen. En geloof ons: dit was pas het begin.
0314 – 35 12 20
Dan nemen wij contact op!
