Prinsjesdag. De derde dinsdag van september. Je hoeft de televisie niet eens aan te zetten om toch te weten waar het die dag over gaat. Op social media vliegen de meningen je om de oren. De één vraagt zich af waarom een prinses zo chagrijnig keek; alsof ze alles liever deed dan over die rode loper lopen. De ander vindt de jurk van een politicus te duur en weer een ander ziet in de plotselinge slanke taille van een prinses meteen een advertentie voor afslankpillen. Yazen, Ozempic, whatever. Van ons mag Yazen gewoon in het minimumloon opgenomen worden, dan hebben we er tenminste nog iets praktisch aan.
Maar eerlijk? Wij hebben onze zorgen niet bij de taille van prinsessen of de prijs van een zijden stofje. Terwijl iedereen zich opwindt over mode en fronsende blikken, zijn wij druk met iets wat misschien minder sprankelt op een catwalk, maar wel allesbepalend is: het wettelijk minimumuurloon.
Dat minimumloon lijkt de afgelopen jaren harder omhoog te zijn geschoten dan de likes onder de Instagrampost van Amalia. En dat is natuurlijk niet zomaar. Het minimumloon is de afgelopen jaren fors gestegen om de koopkracht te beschermen, rechtvaardiger te verdelen tussen verschillende werkweken, en om beter aan te sluiten bij de huidige arbeidsmarkt en Europese richtlijnen, een bewuste politieke keuzes om lagere inkomens in dure tijden overeind te houden. Logisch, en eerlijk gezegd ook hard nodig geweest voor heel veel mensen.
Toch zitten wij met dubbele gevoelens. Want ja, wij gunnen onze medewerkers de wereld. Hoe meer loon, hoe beter. Maar laten we eerlijk zijn: wat omhooggaat aan de ene kant, moet ergens anders ook weer betaald worden. En wie betaalt uiteindelijk de rekening? Juist, de opdrachtgever. En als die niet bereid is om meer neer te leggen voor onze dienstverlening, dan houdt het snel op.
Daarom zitten wij dus in commissies, hoe saai dat op Instagram misschien ook klinkt. Ilse als bestuurslid van de branche, Mirjam in de CAO-commissie. Niet omdat we zo nodig de eerste roddels willen horen (al moeten we toegeven, soms is het best vermakelijk). Nee, we zitten daar omdat we ons zorgen maken. Omdat we midden in het spanningsveld zitten van “meer loon voor personeel” versus “houdbare prijzen voor opdrachtgevers”.
En ja, soms voelt dat alsof je op Prinsjesdag in polyester staat tussen al dat zijde en satijn: het glanst minder en het schuurt net even meer.
Dus als volgend jaar Prinsjesdag weer losbarst met commentaar op kapsels, glimlachen en kilo’s, zullen wij waarschijnlijk weer onze schouders ophalen. Van ons mag Maxima in een trainingspak komen en mag Laurentien met een boodschappentas op de rode loper verschijnen. Wij zijn ondertussen druk met andere vragen. Hoe zorgen we dat iedereen een eerlijk loon krijgt? Hoe houden we ons werk betaalbaar? En hoe leggen we dat straks uit aan klanten die steeds vaker vragen: “Kan het niet voor minder?”
En daar zitten wij dan, nuchter naast onze Excel-sheet. Geen koets, geen kroontje, maar gelukkig wel koffie, humor en een flinke dosis gezond verstand. En dat brengt je óók een heel eind.
0314 – 35 12 20
Dan nemen wij contact op!
