Broers en zussen, je kunt niet met ze en je kunt niet zonder ze. Iedereen die er één heeft, weet hoe dat voelt. Van kleine ruzies die destijds bloedserieus leken maar waar we nu hard om kunnen lachen, tot momenten die juist lieten zien hoe stevig de band werkelijk is. En precies die mix maakt dat we op Zussendag stilstaan bij wat het betekent om elkaar te hebben. Want wat we vroeger bij elkaar deden, elkaar uitdagen, steunen en soms flink op de proef stellen, is eigenlijk ook wat we nu met ons personeel willen: het beste in elkaar naar boven halen. Om dat te laten zien, delen we in het column van deze maand een paar herinneringen die ons altijd zijn bijgebleven.
Neem nou die ruzies om speelgoed. My Little Pony’s die “per ongeluk” verwisseld werden, of Barbie’s die hun haren plotseling een onherstelbaar korte coupe kregen. We kunnen nog steeds fel discussiëren over wie daar ooit mee begonnen is. En over kleding zullen we het maar helemaal niet hebben. Of nou ja, toch even: Ilse had een structureel talent voor het “lenen” van Mirjams garderobe. Het principe was simpel: aantrekken, vergeten terug te brengen en weken later in eigen kast terugvinden. Slimme kledingkast upgrade, geniaal eigenlijk, al dacht Mirjam daar net iets anders over.
Onze outfits waren sowieso een verhaal apart. Tijdens een schoolreisje verschenen we doodleuk in hetzelfde pakje, ik in de roze versie, zij in de blauwe. Het was niet eens zo dat we dat bewust deden om schattig te zijn; onze kleding werd regelmatig door onze moeder Joke in elkaar gezet. Ze kon werkelijk alles maken achter de naaimachine, maar had ook een andere gave… en dat was knippen. Vooral van onze pony’s. Je zou kunnen zeggen dat Joke een heel eigen stijl had: strak, scheef of gewoon nét te kort. Maar ach, wij liepen er trots mee rond, alsof we rechtstreeks uit een modeblad waren weggelopen. En eerlijk is eerlijk: van al dat geknip werden niet alleen onze Barbie’s en My Little Pony’s, maar ook onze eigen pony’s er regelmatig de dupe van.
En dan die schooltijd. Mirjam wist feilloos hoe ver ze kon gaan, en dat betekende dat Ilse op het Ulenhof soms ook met die reputatie liep. Niet altijd even handig. Zoals in de muziekles bij meneer Van Marle, waar Ilse dankzij die achternaam meteen een ereplekje vooraan kreeg. Laten we zeggen: een VIP-kaart, maar dan de variant waarbij je vooral niet ongemerkt door de les heen komt.
Maar het mooie is: tegenover al die irritaties staat minstens zoveel waar je elkaar niet voor zou willen missen. Had de een ruzie, dan stond de ander ernaast. Samen op CJV-kamp, want alleen is ook maar zo kaal. Samen presenteren op een podium, want eerlijk is eerlijk, zonder die ander voelt het toch wat leeg. En nu nog steeds vullen we elkaar aan: de een houdt van plannen en organiseren, de ander van verbinden en netwerken. Het gaat als vanzelf, alsof de puzzelstukjes altijd wel in elkaar vallen.
Dat is misschien wel de essentie van broers en zussen: je kunt niet met ze, maar ook niet zonder. Ze zijn je eerste sparringpartners, je trouwste critici en je grootste supporters. En eigenlijk geldt dat in een familiebedrijf net zo. Collega’s zijn geen ‘werknemers’, maar een verlengstuk van de familie. Samen lachen, botsen, doorgaan en uiteindelijk sterker staan, omdat je elkaar kent en vertrouwt.
Voor elkaar klaarstaan en het beste in elkaar naar boven halen, dat doen we ook met ons personeel. Iedereen heeft kwaliteiten, iedereen doet ertoe, ongeacht de rol of positie. Juist door elkaars talenten te zien, groeit het geheel.
Dus ja, Zussendag, of eigenlijk Nationale Broer en Zus Dag, draait niet alleen om herinneringen ophalen. Het is vooral een knipoog naar dat grotere geheel: je familie, je team, de mensen om je heen. Want of het nu gaat om een Barbie met een ongelukkig geknipte pony of om een groot project op de werkvloer, uiteindelijk draait het altijd om hetzelfde. Je doet het nooit alleen, je doet het samen.
0314 – 35 12 20
Dan nemen wij contact op!
