Weet je het zeker? Écht zeker? Hoe vaak hebben we dat al niet gevraagd aan onze kinderen. Sanne, Mike, Jade en Zoë, onze “potentiële” ‘troonopvolgers’, denken er serieus over na om later Globe Group over te nemen. Ergens tussen de portofoons, festivals en veiligheidsplannen door ontstaat er iets bijzonders: een nieuwe generatie die zich voorzichtig klaarmaakt voor straks. En hoewel dat “later” misschien nog een jaar of 15, 20 mag duren, merken we nu al dat ze graag meedraaien. Ze zijn betrokken. Ze willen weten hoe het werkt. En even voor de duidelijkheid: we zitten nog lang niet achter de geraniums, hè? (hoewel dat best leuke bloemen zijn, dat terzijde) Soms, heel voorzichtig denken we wel eens na over onze en hun toekomst bij Globe.
En dus stellen we de vraag.
Niet één keer. Niet twee keer. Maar ongeveer honderdvijfendertig keer.
“Wil je dit écht, ben je er klaar voor?”
“Je doet het toch niet stiekem voor ons of voor opa, of wel?”
Want dit werk, het is pittig, maar prachtig. Het is niet zomaar een baan. Je draagt écht iets bij. Je bent wakker terwijl anderen slapen, zorgt dat de feestgangers onbezorgd kunnen dansen, dat bedrijven niet stilvallen door inbraak of een storing, of dat werkzaamheden aan de weg ongestoord en veilig door kunnen gaan. Je bent scherp, dienstbaar, soms onzichtbaar en vaak onmisbaar. Dat voelen onze kinderen ook. Naast dat we ze tig keer gevraagd hebben of ze het zeker weten, hebben we ze ook gevraagd waarom dan? Waarom kiezen voor het bedrijf overnemen als je misschien ergens anders veel makkelijker je geld kan verdienen?
Mike heeft als kleine jongen al mogen helpen met portofoons uitdelen, superstoer op zo’n festival, samen met opa, zijn moeder Mirjam en tante Ilse. Oma er altijd bij met lekker eten. Oom die meewerkt, vader was er ook vaak. Echt een familieoperatie. Met z’n allen. Van kinds af aan opgegroeid met het Globe gevoel. Voor hem voelt het heel logisch om Globe over te nemen: “Er hangt altijd een goede sfeer en iedereen kent elkaar, echt een hechte band. Ik vind het belangrijk om dat door te zetten waar zo hard voor gewerkt is, ik wil dat echt niet loslaten”.
Ilse’s dochter Zoë is ook al als klein meisje meegegaan naar festivals, ze vindt het heerlijk om overal met de neus vooraan te staan, de kick die het geeft, de sensatie van het artiestenwereldje of als er ergens wat aan de hand is en er de beveiliging moet in actie komen. Dat er ’s nachts een inbreker wordt gepakt. Het is nooit saai. En hoewel ze pas 15 jaar is en gelukkig nog alle tijd heeft om te twijfelen, zien we die nieuwsgierigheid, dat vuur. Zo anders dan ‘even ergens werken’. Dit zit dieper.
Net zoals dat Sanne en Jade al weten niet in het bedrijf te gaan werken later. En ook dat maakt ons geen klootviool uit (om toch weer even in de bloemensfeer te blijven) waarom niet. Ook dat is goed. Uiteindelijk willen we maar één ding: dat onze kinderen zélf kiezen. Voor Globe, of voor een ander beroep. Niet voor ons. Niet voor opa en oma.
We kunnen er niet omheen: de arbeidsmarkt verandert. Vrije tijd is belangrijker geworden. Mensen zoeken veel meer balans in werk en privé, termen als ‘bore-out’ en ‘quiet quitting’ bestonden vroeger niet. En eerlijk is eerlijk: soms voelen wij ons als werkgever een beetje de financierder van de vrije tijd van ons personeel.
Drie dagen werken, vijf dagen betaald krijgen… het klinkt als een fijne vacaturetekst, maar in onze branche werkt dat niet. We draaien ’s nachts, in weekenden, tijdens feestdagen en als anderen met een dekentje op de bank liggen te Netflixen. Dat vraagt inzet, flexibiliteit en een beetje ouderwetse werkethiek. En daar wringt het soms. Niet omdat we met het vingertje willen wijzen of willen zeuren maar simpelweg omdat dit werk, hoe mooi het ook is, dat niet toelaat. Elke generatie heeft z’n uitdagingen. Vroeger hadden we iets minder keuzestress. We werkten, leerden, deden wat moest. Nu moet je keuzes maken waarbij een goed gevoel voorop staat.
Waar wij een goed gevoel van krijgen bij ons werk? Die saamhorigheid, van ergens bij horen en samen ergens voor gaan. Dat zie je ook terug in hoe Mike en Zoë het bedrijf beleven. In hun betrokkenheid. In hoe ze vragen stellen, meedenken, er willen zijn. Niet omdat het moet. Maar omdat het goed voelt en ze er blij van worden. En of ze straks echt het stokje overnemen? Dat zien we dan wel. Maar de bereidheid, de nieuwsgierigheid, de trots, dat is er. En daar begint het mee.
Kortom: onze branche is rauw, eerlijk, onvoorspelbaar. Maar ook: verbindend, waardevol en dankbaar. Je staat nooit stil. Je betekent iets. En geen 9-tot-5-baan. Dus aan onze kinderen én aan iedereen die dit leest vragen we het nog één keer:
En als jij nu denkt: “jaaaa….ik wil dat ook!”
Goed nieuws:
We zoeken nog collega’s! Collega’s die niet bang zijn voor een nachtelijke melding, die energie krijgen van onderlinge saamhorigheid en snappen dat veiligheid een vak is. Solliciteren kan. Graag zelfs. En nee, je hoeft geen familielid te zijn. Maar een beetje aanvoelen als familie helpt wel 🙂
0314 – 35 12 20
Dan nemen wij contact op!
